Τα Σφακιά είναι μια περιοχή προικισμένη από ένα ιδιαίτερα φυσικού κάλλους τοπίο, υψηλής οικολογικής αξίας. Απ' άκρη σ' άκρη και κατά μήκος των Σφακίων εκτείνονται τα Λευκά όρη, με τις 100 κορυφές, 58 από τις οποίες ξεπερνούν τα 2.000μ., αρκετές παραμένουν καλυμμένες με χιόνι ακόμη και ο καλοκαίρι, ενώ άλλες είναι κατάφυτες από πρωτογενή δάση πεύκων και κυπαρισσιών από τα αρχαιότερα της Ευρώπης.

Και βέβαια εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο φαράγγι της Ευρώπης, αυτό της Σαμαριάς, (Εθνικός Δρυμός), μήκους 15 χλμ. αλλά και πλήθος άλλων επιβλητικών φαραγγιών όπως της Ίμβρου, της Αράδαινας του Καλλικράτη κ.α. καθώς και πολλά εντυπωσιακά σπήλαια, ορισμένα από τα οποία παραμένουν ανεξερεύνητα ως και σήμερα. Μοναδική είναι επίσης και η πανίδα των Σφακίων με πρώτο το Κρητικό Αγρίμι ή Κρητικό Αίγαγρο ή Κρι-Κρι όπως είναι πιο γνωστό (προστατευόμενο είδος), τον χρυσαετό, τον γυπαετό, τον αγριόγατο ή φουρόγατο κ.α.. Σημαντική και πολύ πλούσια είναι και η χλωρίδα των Σφακίων αφού στην περιοχή πάνω από 30 είναι τα ενδημικά είδη, με πιο γνωστό τον Δίκταμο ή βοτάνι του έρωτα. Και βέβαια τα Σφακιά διαθέτουν υπέροχες δαντελωτές ακτές όπως είναι του Λουτρού, των Γλυκών νερών, του Ίλιγγα, της Ορθής Άμμου στο Φραγκοκάστελο κ.α. Όσο αφορά τώρα την γαστρονομία της περιοχής πασίγνωστες είναι οι Σφακιανές πίτες, το Σφακιανό τσιγαριαστό αρνί, το γαμοπίλαφο, τα παξιμάδια, η γραβιέρα και πλήθος άλλων γαλακτοκομικών προϊόντων καθώς οι Σφακιανοί διαθέτουν μεγάλη παράδοση στην κτηνοτροφία αφού ήταν και εξακολουθεί να είναι η κύρια απασχόηση τους.

Πλούσια και ξεχωριστή είναι και η λαϊκή παράδοση της περιοχής. Τα ριζίτικα (τραγούδια της τάβλας, του τραπεζιού δηλ.), εδώ στις ρίζες των Λευκών Ορέων γεννήθηκαν κι εξακολουθούν ως σήμερα να κυριαρχούν σε όλες στις εκφάνσεις της ζωής των ανθρώπων, στις στιγμές χαράς, λύπης, μνήμη πατριωτικών αγώνων κ.α. Εδώ χορεύονται επίσης με περίσσια λεβεντιά και χάρη όλοι οι Κρητικοί χοροί, με πρώτο τον πεντοζάλη, πολεμικό χορό που εμπνεύσθηκε ο Αρχηγός της επανάστασης του 1877 ο ήρωας των Σφακίων αλλά και όλης της Κρήτης, Δασκαλογιάννης. Η Σφακιανή γυναικεία παραδοσιακή ενδυμασία επίσης αποτελεί την χαρακτηριστική τοπική ενδυμασία γενικότερα του Νομού Χανίων, και είναι η μια από τις 4 της Κρήτης, ενώ χαρακτηριστικά είναι και τα Σφακιανά υφαντά με τις μοναδικές πολύχρωμες μπατανίες ( είδος κουβέρτας) τις πετσέτες με τις περίτεχνες δεσιές, (είδς δαντέλλας), το ανδρικό κεφαλομάντηλο απαραίτητο αξεσουάρ της παραδοσιακής ανδρικής ενδυμασίας κ.α. Ο γενικότερος μύθος των Σφακίων περιλαμβάνει άπειρους μύθους και λαϊκές δοξασίες με νεράιδες και νύμφες, με ήρωες θεούς και θνητούς, και με τα όρια της αλήθειας και του μύθου δυσδιάκριτα. Κορυφαίος μύθος αυτός των δροσουλλιτών του Φραγκοκάστελλου, (φιγούρες έφιππων πολεμιστών που εμφανίζονται την αυγή κατά το μήνα Μάιο τις ημέρες που έχει "δροσούλα" (υγρασία), να καλπάζουν και να χάνονται στον ορίζοντα,). Φαινόμενο που ακόμη και σήμερα υπόκεινται σε επιστημονική έρευνα χωρίς να έχει δοθεί ακόμη ικανοποιητική εξήγηση.

Ανθρωπολογικά επίσης τα Σφακιά παρουσιάζουν ενδιαφέρον καθώς λόγω του δυσπρόσιτου της περιοχής, και ως εκ τούτου της απομόνωσης των, οι κάτοικοι διατήρησαν ένα ιδιαίτερο τύπο ανθρώπου, τόσο όσο και ως προς τον χαρακτήρα του, προσελκύοντας το ενδιαφέρον, ως και σήμερα, ανθρωπολγων και άλλων ερευνητών. Τα Σφακιά φέρουν επίσης κι αυτά τα σημάδια των διάφορων κατακτητών που πέρασαν γενικότερα από την Κρήτη, αν και κατά βάση αυτά παρέμειναν αδούλωτα. Τα κάστρα του Φραγκοκάστελλου, και της Σαμαριάς, ο Κούλες στο χωριό Ασκύφου, κ.α. είναι μερικά από αυτά τα σηάδια που μαρτυρούν την παρουσία των διάφορων κατακτητών στην περιοχή.

Όλα τα παραπάνω που είναι τα απαραίτητα στοιχεία του εναλλακτικού τουρισμού, καταδεικνύουν ότι τα Σφακιά αποτελούν μια από τις πιο ιδανικές περιοχές για την ανάπτυξη του, καθώς εκεί μπορούν να αναπτυχθούν όλες σχεδόν οι μορφές του, με ότι αυτό σημαίνει για τον επισκέπτη που μπορεί να τα γευθεί όλα σε μια περιοχή.